Babala sa Nagdudulot ng Karahasan Ang kuwentong ito ay maaaring maglaman ng mga paglalarawan ng pisikal at sekswal na karahasan na maaaring nakakabagabag. Mangyaring isaalang-alang ang iyong mga nagdudulot ng karahasan at ang iyong kalagayan bago magbasa. Humingi ng tulong kung kinakailangan.

Higit sa lahat, ako ay narinig, naunawaan, pinaniwalaan,...

Pumayag ang kliyenteng ito ng Next Door Solutions na ibahagi ang kanyang kwento sa amin para sa aming ika-50 anibersaryo ng serye ng Survivor Story. Ang Post-Traumatic Stress Disorder (PSTD) ay maaaring makaapekto sa kahit sino. Huwag nang maghanap pa kundi si Tina Turner. 45 taon mula nang makipaghiwalay sa kanyang dating asawa, 40 taon mula nang ibunyag ng isang panayam sa People Magazine ang kanyang personal na impyerno, 34 na taon mula nang ibunyag niya ang kanyang kaluluwa sa kanyang autobiography at halos tatlong dekada mula nang mailabas ang pelikulang "What's Love Got To Do With It" nararamdaman pa rin niya ang bigat ng pang-aabusong kanyang tiniis. At ako rin. "Basagin ang salamin, pitong taon ng malas" sabi ng kasabihan. Hindi ako pamahiin, at hindi ko matandaan na nabasag ko ang salamin, ngunit ang aking kapalaran ay nabulok pagkatapos kong ikasal sa aking kasintahan noong high school sa edad na 20. Una niya akong sinaktan - tatlong araw pagkatapos ng aming seremonya - dahil masakit ang intimacy. Ako ang may kasalanan , ayon sa kanyang pangangatwiran, kaya dapat akong bugbugin. Pagkalipas ng ilang buwan, nang magbanta ako ng diborsyo, walang pakialam niyang sinabi na ako ang kanyang "$10 na alipin," isang bastos na paalala ng gastos na kanyang tiniis para legal akong maging asawa at alisin sa akin ang anumang personal na halaga. Tulad ng marami, inakala kong makakatulong ang isang bata. Ang isang regular na kaganapan, tulad ng isang araw sa dalampasigan o isang tamad na hapon sa parke, ay maaaring magdulot ng pansamantalang pakiramdam ng normal na buhay. Ang katahimikan nito ay malapit nang mawasak ng isang marahas na pagsabog, na hindi kasing-bangis ng isa na nakakumbinsi sa akin na umalis. Nakahiga ang aking asawa sa sofa at nagbabasa ng magasin nang mapaglarong hinampas ito ng aming anak. Gusto lang maglaro ng bata; malalaman iyon ng sinumang matinong tao. Ngunit ang aking asawa ay hindi matino. Isang switch ang bumukas; isang sensor ang na-trigger; isang primal na tugon ang pinakawalan. Sinakal niya ang isang inosenteng bata habang sumisigaw nang hindi maintindihan, ang kanyang pagnanais na magdulot ng sakit ay nangingibabaw sa anumang likas na ugali ng tao at ama. Pagkatapos ng tila walang hanggan, pinaghiwalay ko sila. Ngumisi siya ng "kalokohan ng nanay mo" habang umiiyak ang aming anak, hindi maintindihan ang nangyari. Pero isa pa, walang matanda ang makakaintindi nito. Nagtapat ako sa pediatrician ng anak ko. Namula ang mukha niya at nagmakaawa sa akin na humingi ng tulong sa Women's Alliance (WOMA). "Hindi lumalaki ang anak mo sa ganoong kapaligiran," sabi niya, na nagpapahiwatig na hindi lang ako ang babaeng tinulungan niya. Tinulungan ako ng WOMA na makakuha ng restraining order (RSO) at makakuha ng tulong mula sa gobyerno (SNAP), pero higit sa lahat, pinakinggan, naunawaan, pinaniwalaan, at pinoprotektahan ako. Sinubukan akong sirain ng asawa ko sa pinansyal na aspeto — may negosyo kami pero wala ang pangalan ko sa mga papeles nito, wala akong equity. Sa pag-asang matagpuan ako roon, pinasok niya ang bahay ng nanay ko, hinalughog ang mga gamit nito. Itinuturing kong mapalad ako: Muling binuo ko ang buhay ko, nag-enroll, at nagtapos sa kolehiyo, pinalaki ko ang anak ko nang mag-isa, nagboluntaryo sa Junior League of San Jose, at kalaunan ay nag-asawang muli. Lumitaw ang aking PSTD mahigit tatlong dekada ang lumipas nang isang mas malaking katrabaho ang negatibong tumugon sa isang tanong at sinalakay ang aking personal na espasyo. Ang kanyang nagbabantang tono ay agad na nagpaalala sa akin. Sa purong biyolohikal na termino, ito ay stimulus-response. Nangibabaw ang away o pagtakas, at pinalad akong makatakas. Ang ibang mga katrabaho ay nangangatwiran sa pagsasabing "hindi ka niya kailanman hahawakan." Ngunit muli, hindi ba't iyon ang sinasabi ng mga tao hangga't hindi ka hinahawakan ng isang tao? Nagtapat ako sa isang kaibigan na nagtrabaho sa pagpapatupad ng batas at kalaunan ay na-diagnose. Ikinonekta ako ng Next Door Solutions sa mga mapagkukunan ng PTSD na higit pa sa mga iniaalok ng aking planong pangkalusugan. Nagising sa akin ang pagnanais na tumulong; mula noon ay nakipaglaban ako upang magkaroon ng pagsakal sa sibil na kodigo; bago ito idinagdag lamang sa pananakit. Ngunit hindi lahat ay kasingswerte; hindi lahat ng nangangailangan ng tulong ay humihingi nito, at ang mga palatandaan ng isang biktima ng karahasan sa tahanan ay hindi palaging nakikita. Mas maraming mapagkukunan ngayon kaysa noong bata pa ako, ngunit lahat ay may papel na ginagampanan. Mga kaibigan. Pamilya. Mga kasamahan. Ang "Kung may makita ka, magsabi ka" ay hindi isang walang laman na parirala. Nakikita ko mula sa aking karanasan.